Aandachtige aanwezigheid in een wereld vol ruis
We leven in een wereld waarin alles aandacht vraagt.
Agenda's zitten vol. Telefoons trillen. Mail stroomt binnen.
En ondertussen proberen we te blijven functioneren.
Veel mensen die ik spreek, doen hun werk goed.
Ze zijn verantwoordelijk, loyaal en betrokken.
Maar voelen zich steeds vaker leeg, onrustig of opgejaagd.
Niet omdat er één groot probleem is.
Maar omdat er geen ruimte is om te voelen wat er eigenlijk speelt.
We reageren.
We lossen op.
We blijven doorgaan.
Tot ergens het gevoel ontstaat dat het niet meer klopt.
Maar waar dat precies vandaan komt, is lastig te benoemen.
In mijn werk merk ik hoe krachtig het is om letterlijk even stil te staan. Of beter gezegd: om te bewegen zonder doel. Te lopen zonder agenda. Te praten zonder oplossing.
Niet om alles te analyseren, maar om weer te horen wat je zelf denkt.
Aandachtige aanwaezigheid is voor mij geen methode, maar een houding.
De bereidheid om ergens bij te blijven zonder meteen te willen ingrijpen.
In een wereld vol ruis is dat misschien wel het meest zeldzame wat er is: Iemand die naast je loopt en echt kijkt, zonder sturen.
En vaak is dat precie genoeg om weer helder te zien.