Kijken zonder regie: waarom ik niet ingrijp in het beeld.
Veel fotografie begint met een idee.
Een script.
Een plan.
Een gewenste uitkomst.
Mijn manier van werken begint juist met loslaten.
Ik kom binnen, kijk rond, luister, en laat het werk zijn gang gaan.
Ik probeer zo min mogelijk te sturen, omdat ik geloof dat regie vaak meer verstoort dan oplevert.
Zodra mensen weten dat ze gefotografeerd worden, verandert hun gedrag. Ze presteren. Poseren. Corrigeren.
Terwijl het echte verhaal juist zit in wat er gebeurt als niemand hoeft te laten zien dat hij goed bezig is.
Daarom werk ik het liefst onopvallend.
Ik beweeg mee met het ritme van de werkvloer.
Ik observeer en wacht tot momenten zich vanzelf aandienen.
Niet om controle te verliezen, maar om ruimte te laten ontstaan.
Ruimte waarin mensen zichzelf blijven.
Kijken zonder regie is voor mij geen techniek, maar een houding.
De bereidheid om aanwezig te zijn zonder te willen sturen.
En vaak levert dat beelden op die veel eerlijker zijn dan alles wat je vooraf zou kunnen bedenken.
