Waarom ik werk fotografeer (en niet alleen het resultaat)
Wat mij interesseert, is zelden alleen wat er afkomt.
Het bord.
Het product
Het eindbeeld.
Wat mij werkelijk raakt, is wat daaraan voorafgaat.
Het werk.
De handen.
De herhaling.
De concentratie.
De momenten waarop iemand volledig opgaat in wat hij of zij doet.
Ik ben chef-kok van oorsprong. De professionele keuken is mijn leerschool geweest. Daar leerde ik kijken.
Niet alleen naar smaak of presentatie, maar naar voorbereiding, ritme en samenwerking. Naar wat er geberut als het werk klopt. En wat er misgaat als structuur ontbreekt.
Dat kijken is gebleven. Ook nu ik fotografeer.
Ik fotografeer niet om te regisseren of te stileren. Ik fotografeer om zichtbaar te maken hoe werk werkelijk gebeurt.
In keukens. Bij producenten. Bij ambachtslieden. Maar net zo goed bij mensen in andere vakken, waar aandacht en verantwoordelijkheid samenkomen.
Wat mij fascineert, zijn de patronen die overal terugkeren. Dezelfde rust. Dezelfde spanning. Dezelfde trots.
Werk is cultuur. Ambacht vertelt verhalen. Niet luid, maar in details.
Dat zijn momenten die ik vastleg. Niet omdat ze spectaculair zijn, maar omdat ze waar zijn.
Fotografie is voor mij geen illustratie van succes. Het is een manier van kijken. En vertragen.
Zodat zichtbaar wordt wat vaak onzichtbaar blijft.
Werk je aan iets waar aandacht, vakmanschap of trots een rol speelt, en wil je dat verhaal zichtbaar maken?
Dan kijk ik graag mee.